Eerst even voorstellen

Als kind ben ik opgegroeid met dieren, van klein tot groot, met veren, haren en schubben, de liefde en zorg voor alles wat vliegt, huppelt, scharrelt, zwemt en rent, is me met de paplepel ingegeven. Voor mijn achttiende verjaardag kreeg ik mijn eerste eigen paard, een Gelderse merrie, die samen met onze familiehond, een Siberische Husky, al mijn vrije tijd in beslag nam. Mijn huisdieren stonden en staan nog altijd centraal in mijn leven, zij houden me in balans en zijn de reden dat we vandaag de dag met z’n allen; Poike mijn hond, mijn twee paarden, de jongens (twee katers), een toompje kippendames en ikzelf, net op de grens van Bourgondisch Brabant en Limburg in de groenste regio van de wereld(!), een kleine gezellige woonboerderij ons thuis mogen noemen.

Mijn naam is Nicole Vlassak en zie je mijn, inmiddels dik 12½ jaar oude Border Collie Poike, vrolijk rondrennen met een balletje, dan ben ik niet ver uit de buurt. Als de dag van gisteren herinner ik me de eerste keer dat ik Poike zag, slechts een paar uur oud, bleu merle met twee bruine oogjes samen met haar broertjes en zusjes liggend op een roze-rood kleed, op een door de fokker gemailde foto. Ik wist het meteen, die met dat ene zwarte en ene grijze oor: dat werd de mijne. Helaas was de pup die ik uitgezocht had reeds door een gezin besproken en na lang wikken en wegen besloot ik, om tijdens het eerste bezoek aan het nest bij de fokker, vriendelijk te bedanken en verder te zoeken. Groot was de verrassing, dat ze me meedeelde dat de pup die zich onbewust al in mijn hart had genesteld, toch beschikbaar was. Ik hoefde geen seconde na te denken; dat kleine wriemelende hoopje werd mijn eerste eigen hond, ze was gewoon perfect.

Vanaf de dag dat ik dat kleine zachte bolletje hond eindelijk mocht gaan halen begon onze, inmiddels onbreekbare, band te groeien. Met vallen en opstaan leerden we elkaars karakter, behoeften en grenzen kennen en werden we onafscheidelijk. Van de wekelijkse boodschappen, lesgeven op de hondenschool tot familiebezoek, (bijna) alles doen we samen. Met z’n tweeën namen we deel aan de praktijkmodule bij O&O en bezoeken we nog steeds (bijscholings-)workshops en verdiepingsmiddagen. Wij zijn een team en vandaag de dag hebben we aan één blik genoeg om elkaar te begrijpen.